Bij het wakker worden, voel ik het al. Mijn lijf is niet in optimale staat. De nacht was op zich wel lang genoeg, maar kwalitatief niet de beste. Mijn HRV heeft al een aantal dagen een dalende lijn ingezet en was de afgelopen nacht zelfs meer dan twintig punten lager dan mijn gemiddelde. Het herstel van mijn lijf is dus nog niet afgerond. Met iedere stap die ik zet van de bank naar het koffiezetapparaat, voel ik dat vandaag een zware gaat worden. Maar… wordt dit dan een ingekorte longrun?
Met tegenzin
Met enige vorm van tegenzin en een hard hoofd pak ik mijn rugzak toch voor de volledige 32 kilometer in. Wie weet wat de eerste kilometers brengen. Voor hetzelfde geld valt het mee en stroomt mijn lijf vol met positief gevoel. Gelletjes, vocht, elektrolyten, dextro-voor-nood en een banaan-voor-nood. De afstand heb ik al veel vaker afgelegd, dus in die zin is dit een routineloop.
Horlogeperikelen
Bij de eerste teug frisse buitenlucht gaat mijn hardlopershart toch wel weer wat snelller kloppen. De zon piept al door de bomen heen en de stralen op mijn lijf laten me weten dat het een warme dag gaat worden. Mijn horloge blijkt de route niet te hebben ingeladen, maar met een paar simpele handelingen kan ik dan toch van start. Het is half acht in de ochtend.
Gelijk mis
Na twee kilometer op duurlooptempo start het eerste tempoblok van vijf kilometer op marathontempo. Met tegenwind en een tegensputterend lijf, voelen die vijf kilometer aan als een halve marathon. Het zweet gutst al van mijn hoofd en mijn hart bonst met een hogere hartslag dan ik gewend ben bij dit tempo. De schuld geven aan de tegenwind of de hogere temperaturen wil ik niet. Dit is mijn lijf dat me een teken geeft. Die 32 is geen slim idee voor vandaag.
Hoe nu verder?
Op een boomstam in het zonnetje maak ik de balans op. Mijn hartslag zakt, ik neem een paar slokken van mijn water en ik bel een hulplijn. Verbaasd over mijn vroege belletje krijg ik een bevestigend “ik dacht al dat er wat aan de hand was”. Het is mijn cue om niet door te modderen, maar mijn lange loop van deze week in te korten. Met dat besluit breekt ook de zon op mijn gezicht weer door.
Goedmakertje
De kilometers die volgen op duurlooptempo zorgen dat ik er wel weer lekker in kom. Het past nog precies om het tweede van drie tempoblokken te volbrengen. En daarna is het mooi geweest. Met negentien kilometer op de teller draai ik de voordeur weer van het slot. Ik heb er vrede mee. Mijn lijf is me alles waard. Doorpushen bij geen-zin is prima, maar als het lichaam dienst weigert, maak je meer stuk dan je lief is. Dat besef zit diep geworteld. En ik weet: morgen mag ik toch weer buitenspelen. Misschien maak ik de gemiste kilometers dan gewoon weer goed.
