Jaaaaaa!!! Die medaille is binnen, je hebt werkelijk alles gegeven, je lijf zindert nog dagen na van je prestatie. Iedereen die het horen wil – of niet, lekker boeiend – krijgt je verhaal te horen. De heldhaftige overwinning, de medaille, de sfeer, je roze wolk. The works. En nu? Even niet – of een stuk minder – lopen. Geen doel meer. Geen uitdaging. Welkom in het zwarte gat na een wedstrijd.
Natuurlijk kun je gelijk weer een nieuw doel bepalen. Misschien had je dat al op je lijstje staan. Maar je weet nooit hoe je uit een wedstrijd komt. Het kan zijn dat de wedstrijd meer met je lijf gedaan heeft dan je verwacht had. Of dat je even helemaal klaar bent met alle “moetjes” van trainingen, planningen, schuiven met andere (sociale) bezigheden en het laten versloffen van contacten/huishouden (doorhalen wat niet van toepassing is). Misschien loop je wel bewust een paar weken na een (top)prestatie niet. Om even bij te komen, het normale leven weer op te pakken en te focussen op andere dingen die je belangrijk vindt.
Maar het kan ook zijn dat je na het aflopen van een trainingsschema in het zwarte gat na een wedstrijd valt. Dat je wel wil, maar ergens de motivatie mist. En dat dat dan weer wat doet met je brein, of je gevoel. Het missen van een doel kan voor de meesten net zo heftig aanvoelen als het missen van de motivatie als je wel een doel hebt.
Wel een doel, geen motivatie
Na die wedstrijd wil je gelijk door naar je volgende doel. Natuurlijk eerst even herstellen, en je lijf de kans geven om weer terug te veren. Maar daarna die stip op de horizon. Een nieuw schema, een nieuwe wedstrijd op de kalender. Prachtig. Maar wat als je jezelf niet echt lekker kunt motiveren om weer in een nieuw regime te duiken?
Naast de fysieke belasting van een trainingsschema, is er ook sprake van een mentale belasting. Een schema levert nu eenmaal de nodige mate van stress op. Ook daar mag je van herstellen. Lukt het je niet om met vol enthousiasme te starten aan een nieuw schema, en voelt het zwaar om iedere keer weer die hardloopschoenen aan te trekken en de drempel over te stappen, weet dan dat je niet de enige bent. Het vraagt allemaal nogal wat planning, inzet en overwinningen op jezelf. Heel normaal!
Omgaan met verminderde motivatie
Wat je zou kunnen doen, is een pauze inlassen. Ook al schreeuwt je hoofd misschien ergens dat je door moet, is het belangrijk dat je dat enthousiasme om door te pakken ook in je hart voelt. Anders wordt het echt alleen maar “moeten” en dan is het al snel niet leuk meer. Overtraining ligt dan op de loer.
Als je hier tekenen van krijgt (goed lijf, maar echt geen zin, meermaals achter elkaar), las dan eens een week in waarin je iedere dag iets doet waar je niet of nauwelijks aan toe kwam in je vorige trainingsschema. Zeven keer even terug naar de basis. Misschien heb je al tijden niet meer lekker afgesproken met die ene vriend of vriendin om bij te kletsen met een drankje. Of misschien schoot het lezen van een boek er danig bij in, omdat je te moe was om te lezen. Of ging je niet naar de bioscoop op zaterdagavond, omdat het anders te laat werd voor je duurloop op zondag. Plan gewoon eens zeven dagen lang elke dag iets in wat er in je trainingsschema bij in schoot.
En pak daarna je trainingen weer op. Tien tegen één dat je tevreden bent over de zeven dagen dat je koos voor niet-trainen-maar-iets-leuks én dat je daarna weer heel veel zin hebt om te lopen.
Balans zoeken
En wat nou als je nu geroken hebt aan een leven buiten je trainingen, en dat je dat toch ook wel heel erg fijn vindt? Dan kun je altijd proberen om de twee “levens” naast elkaar te laten bestaan. Af en toe wat minder slapen en wat meer uit de band springen, naast de trainingen. Ga bijvoorbeeld eens een tijdje terug van vier naar drie trainingen in de week. En hervind je balans. Je mag per slot van rekening ook gewoon leven.
